Het nieuwe Internet

Behalve dat we kleinere schermpjes gebruiken om op het Internet te surfen is er ook iets wezelijks anders veranderd: onze apps maken gebruik van feeds, en onze clients gebruiken slimme trucjes om een webapplicatie als Google Docs steeds netjes gesynchroniserd te houden met de server. Daarom is het ook zo fijn om in een Google Doc samen te werken: de vertraging is minimaal, en het voelt gek genoeg heel natuurlijk.

Ook Trello is een goed voorbeeld van een applicatie die gewoon door wil blijven werken op het moment dat er geen Internetverbinding meer beschikbaar is. Slimme browsers en programmeertechniek zorgen er voor dat je prettig doorwerkt zonder dat er een verbinding is.

Die verbindingen met de server vinden soms heel nadrukkelijk plaats (404, pagina niet gevonden) of een app die zonder datafeed een lege huls blijft. Maar heel soms verdwijnt de scheidingslijn ook. Dan weet je eigenlijk niet meer of iets nou lokaal of online gebeurt: dat is een magisch moment: het gevoel kwijtraken dat er überhaupt geen randvoorwaarden meer zijn om door te werken. Begrijp me goed: ik heb niet het idee dat we op dat punt zijn: ik heb nog steeds een versie van Office op m’n mac staan, gewoon om de doodsimpele reden dat ik de native tekst-editor van de Mac haat en dat Google Docs niet offline beschikbaar is, bijvoorbeeld als ik in een trein zit zonder Internet maar eigenlijk is het vreemd: waarom helpt mijn browser me niet om voortgang te synchroniseren zodra ie weer een cloud ziet? Waarom word ik verantwoordelijk gemaakt voor het managen van een verbinding, terwijl het eigenlijk de taak van de applicatie zou kunnen zijn?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *