Categorie archief: Strategie

Apple’s hardware

Het rijkste bedrijf ter wereld heeft het nog niet verloren. Dat dacht ik na de laatste WWDC, het evenement dat Apple jaarlijks organiseert. Een lange rij van aankondigingen, inclusief een nieuwe programmeertaal (Swift) , iBeacon en Home automation toepassingen passeerden de revue. Maar waar is toch die nieuwe dominante hardware die de concurrentie allemaal weer op achterstand zet?

Tuurlijk, Apple is verantwoordelijk voor één van de grootste softwarematige innovaties van het afgelopen decenium, en daarmee bedoel ik niet de zoveelste versie van iOS of Mac OSX maar de Appstore: die was de afgelopen jaren het meest vernieuwend en succesvol. Dit softwarematige ecosysteem deed voor de iPhone en iPad wat iTunes eerder voor de iPod had gedaan: het openen van een wereld aan mogelijkheden, apps en games.

Toen Apple de iPhone introduceerde maakte het een reuzensprong, en datzelfde gold een paar jaar later voor de iPad. Daarmee zijn de belangrijkste en meest significante innovaties vooral hardware georiënteerd geweest. Volgens mij wordt er daarom ook met extra interesse gekeken naar Apples visie op een eventuele smartwatch: kan Apple de toon nog zetten? Het bedrijf heeft in ieder geval geen voorsprong meer: Samsung, LG en Pebble hebben al smartwatches op de markt, elk met eigen voordelen zoals diepe integratie met Google now (Samsung en LG) en slimme schermen die lang met de accu mee kunnen (Pebble). Wat kan Apple daar eigenlijk op toevoegen? Of anders doen? Ik hoop dat ze een introductie doen waar de wereld weer stijl van achterover slaat: de almachtige hardware koning die de allerbeste hardware in het allermooiste ontwerp heeft gestoken. Maar tot die tijd vraag ik me af: waar is Apple gebleven?

 

 

Liefde voor online

Ik registreerde me deze week voor 3DHubs: een website waar je lokaal iemand kunt vinden die jouw 3D ontwerp uitprint.

En toen viel me iets op: de website zelf. Hij is zo simpel, zo gelikt en toch ook zo goed doordacht: eigenlijk alles klopt: het design, de interface en het hele gebruiksgemak. Alles ademt functionaliteit.

Het nieuwe logo van AirBnB is meegekomen met een redesign van de website. En die is prachtig. De website was altijd al een toonbeeld van functionaliteit, maar daar is nu ook nog eens een flinke hoeveelheid stijl aan toegevoegd: wat een mooie, handige en functionele website. Je ziet dat in deze websites een diepe liefde zit: liefde voor de klant, en liefde voor het functionele. Dat klinkt klef, maar deze bedrijven snappen dat alleen een prettige gebruikservaring ook succesvol wordt.

Maar vooral: wat een enorm gat hebben deze startups geslagen met de gevestigde orde. Ik hoop ooit op een website in te loggen van mijn eigen verzekeraar waar ik niet in vreemde situaties terecht kom door te kleine invoervelden, of formulieren die niet meewerken. Of desnoods die van een overheid: iets waar ik niet vijf keer hoef te klikken om in te loggen, zoals op de OV chipkaart website, of de website van de NS of T-mobile (kleine edit: ik vind de T-Mobile website sinds kort weer een stuk beter).

Waarom slagen die grote bedrijven er toch zo slecht in dit helemaal op orde te krijgen? Je zou denken: lekker budget: huur een goed bureau in, en ontwerp die shit op zo’n manier dat het ook écht lekker werkt. Ik neem toch ook aan dat er mensen werken die soms zelf op hun diensten inloggen? En er dan achter komen dat hun website volstrekt idioot is?

Ik ken iemand die voor een nieuwe interface van een tool die hij aan het bouwen is door allerlei vreemde user-interface hoepels moet springen voor z’n klant. En toen snapte ik het: die vervelende interfaces zijn niet bedacht voor visuele of interactie- ontwerpers: ze zijn gemaakt door de bouwpartij, die voor de snelste oplossing ging.

Andere reden: veel grote bedrijven zeggen last te hebben van legacy systemen. Dit zijn verouderde systemen die desondanks nog prima draaien. Die legacy systemen zijn echter lastig in onderhoud, en passen soms – vaak – niet meer lekker in de nieuwe plannen. Ze zijn bijvoorbeeld geschreven in een programmeertaal die niemand meer kent, of de programma’s hebben geen geschreven documentatie. Gek genoeg was niet alles slecht aan ze, zoals ik al zei: de meeste van deze systemen draaien vrolijk door, en dat is ook de reden dat het bedrijf ze nooit uit heeft gezet. Sterker nog: de afgelopen jaren heeft klaarblijkelijk niemand de moeite of het budget genomen om die systemen te vernieuwen. Dit soort kapitale IT blunders zullen we in de toekomst minder gaan zien: startups kiezen vaak verse, en nieuwe technologie, en worden niet gehinderd door geesten uit het verleden. Startups worden soms weer ingehaald door geesten uit de toekomst, maar daar vertel ik later wel weer eens over.

Wat is strategie eigenlijk?

‘Wat is jouw strategie?’ Of ‘Volgens mij is het strategisch verstandig’. Ik hoor de term strategie vaak, en veel. Maar échte strategie, dat is een kunstvorm op zich.

Strategie is een woord dat midden jaren 70 in zwang raakte bij consultancybedrijven die het sindsdien zijn gaan omarmen en ik meen dat het woord links en rechts ook wel een aantal keer op dit blog voorbij komt.

Praten over strategie of tactiek is leuk. Met het goede gezelschap kun je eindeloos filosoferen wat een goede productstrategie is of welke strategie je gaat vormen voor de eerste 100 betalende klanten. Maar strategie heeft ook een sterk verzandend karakter.

Een strategie kan iets bindends zijn dat een groep mensen verzameld, zoals een goed doel dat strijdt voor gelijke rechten van de mens, of tegen walvisjacht.

Door de jaren heen heb ik grote bewonderingen gekregen voor strategisten die van niets- iets wisten te maken. Dit zijn mensen die op allerlei vreemde plekken zomaar kansen zien. Die kansen noemen ze vaak geen kansen, maar opportunities. En die moet je – schijnbaar – grijpen. Mijn bewondering zit hem in het feit dat deze mensen een enorm vernuft hebben. Ze kunnen ergens naar kijken op een manier die mij niet zo snel lukt. Als een strategie eenmaal een tactiek wordt, een uitvoering krijgt en succesvol wordt, dan hijsen we die persoon op het schild. Hij (of zij) heeft het goed gedaan: de strategie werkt.

Maar wat als strategie niet werkt? Of tegen obstructies in de buitenwereld aanloopt?

Je kunt het een strategische blunder noemen dat Kodak niet meeging op digitale fotografie. Je kunt het een blunder noemen dat KPN de opkomst van Whatsapp te laat zag of je kunt het een blunder noemen dat taxicentrales nog steeds geen goed antwoord hebben op Uber. Maar strategie is verdomd lastig. Het is van een afstandje altijd makkelijker, en vooral achteraf: dan is het vaak zo eenvoudig dat we ons allemaal afvragen hoe dat fout heeft kunnen lopen.

Maar in het oog van de storm: daar wordt strategie gemaakt. En als je dat kunt, en ook kunt uitvoeren: dan zit je goed.